[Res Rhetorica] „Pisanie post-ludzkie”

poniedziałek

29 cze

Oskar Szwabowski z Akademii Pomorskiej w Słupsku zapowiada: W swoim artykule chciałbym pójść za czarnym kotem. Zastanowić się, jak mogę uwzględnić głos kota, czy szerzej głos zwierząt nie-ludzkich tak, aby nie dokonać spłaszczenia tychże głosów, a jednocześnie nie podszyć się pod zwierzę-ta nie-ludzkie. To ciągle mówię ja, w ludzkim języku. Nie znam, nie nauczyłem się tego języka, który Salomea wytwarza specjalnie dla mnie – z innymi kotami komunikuje się inaczej (zob. Urbaniak 2024a): nie miauczy do nich.

Abstrakt

Artykuł rozwija koncepcję autoetnografii odzwierzęcej jako postantropocentrycznej praktyki pisania uwzględniającej relacje międzygatunkowe. Punktem wyjścia jest doświadczenie komunikacji z kotką Salomeą, które staje się impulsem do refleksji nad możliwością włączania nie-ludzkich głosów do tekstu akademickiego. W dialogu z posthumanizmem, animal studies oraz pracami Érica Barataya, Donny Haraway i Diane Davis autor analizuje problem reprezentacji zwierząt oraz granice ludzkiego poznania i języka. Artykuł argumentuje, że post-ludzkie pisanie nie polega na przejmowaniu perspektywy zwierzęcia, lecz na rozwijaniu form pisarskich zdolnych do uwzględniania relacyjnego i ucieleśnionego charakteru komunikacji międzygatunkowej. Autoetnografia odzwierzęca zostaje przedstawiona jako forma pisania odpowiadającego, zakorzenionego w spotkaniu z pozaludzkim Innym, które otwiera możliwość etycznej i metodologicznej transformacji praktyk akademickich.

Czytaj artykuł: https://resrhetorica.com/index.php/RR/article/view/1023/590.

Artykuł pochodzi z „Res Rhetorica”, Vol 13, No 2 (2026), pt. Retoryki posthumanistyczne / Posthuman rhetorics.

Redaktorzy numeru: Michał Mokrzan, Anna Bendrat

Zobacz cały numer: https://resrhetorica.com/index.php/RR/issue/view/49.

(fot. Pixabay/mitsubishi12391)

[Res Rhetorica] „Pisanie post-ludzkie”